Maandag 2 juni 1794. De Franse troepen bezetten een huis aan de rechterkant van de weg naar Elverdinge en men groef een stuk loopgracht met als doel om er een batterij te installeren. Tijdens het graafwerk dat bij volle daglicht gebeurde, werden de Franse werklieden en troepen beschoten vanuit de stad. Uit Franse bron vernamen we dat er meer dan driehonderd kanonschoten afgevuurd werden. Omdat de afstand tot de stad behoorlijk groot was, was het kanonvuur maar weinig effectief zodat er aan Franse kant maar twee gewonden vielen.
In de loop van de dag hadden Franse infanteristen stellingen ingenomen in een aantal huizen dichter bij de stad, dit om de mannen van de genie te dekken tegen eventuele infanterieaanvallen vanuit Ieper. ‘s Avonds verlieten ze die stellingen echter zonder daartoe expliciet het bevel te krijgen. Het Franse detachement verliet zijn posten toen het niet afgelost werd.
De Ieperse verdedigers maakten gebruik van deze vergissing door de door de Fransen verlaten huizen in te nemen en in brand te steken. Tijdens de nacht slaagden de troepen van de stad er in om zowat alle gebouwen tussen het kanaal en de Dikkebusseweg weg plat te branden of te vernielen. Deze actie vormde het sluitstuk van het vrijmaken van het schutsveld van de verdedigende artillerie. Bij eerdere acties van het garnizoen op het einde van april hadden ze al op bevel van de plaatselijke commandant een aantal huizen afgebroken, terwijl men in oktober 1793 al het bevel gegeven had om alle struiken, heggen, kreupelhout en lage houtwallen in een straal van één mijl rond de vesting te kappen.
Alle mogelijk dekking voor een naderende vijand werd op die manier verwijderd en bovendien verkregen ze zo ook heel wat hout dat ze nuttig konden aanwenden bij de versteviging van de vestingenwerken. Doordat de Franse aanvallers nu minder dekking hadden om de stad te naderen, werden ze genoodzaakt zich verder van de stad te installeren om zich niet bloot te stellen aan het vuur van de verdedigers.
Ondertussen werkte de Franse genie verder aan de aanleg van een loopgracht bij de Elverdingseweg en aan de bouw van een batterij. Bij de weg naar Vlamertinge werd bij het buitenhuis van de bisschop een batterij met twee mortieren geïnstalleerd. Een goede driehonderd meter ervoor werd een batterij gebouwd voor een houwitsers van 150mm en een 12-ponder met lange loop. Aan beide zijden werd er een stuk parallel aangelegd om de positie te kunnen verdedigen. De verdedigers schoten van dichtbij met hun geweren op de pioniers die aan het werk waren.
De Franse batterijen lagen feitelijk te ver van de stad met de reikwijdte van hun geschut (800 à 1.200 meter). Maar ze konden wel al beginnen met het zaaien van paniek onder de burgerbevolking door zonder veel mikken de stad te beschieten. En ze konden hun kanonnen ook inzetten om een eventuele uitval van de verdedigers af te blokken, die op hun beurt al het mogelijke in het werk zetten om te verhinderen dat de vijand een stevige batterij dichtbij de stad zou kunnen opstellen.
Dit is een fragment uit Boek 1785-1829 van De Grote Kroniek van Ieper
