Zaterdag 14 september 1658. Gisteren, rond de middag hadden de Fransen, nadat ze de vluchtende Spanjaarden achterna hadden gezeten nu van de gelegenheid gebruik gemaakt om de stad van Ieper rondom te belegeren. Te meer omdat ze zeer goed wisten dat er in de stad voordien maar weinig volk binnen was. Dus hadden ze dadelijk de stad omsingeld en belegerd. Ze ontboden met alle vlijt de graaf van Samberghe die met markies de Senlis en vierduizend mannen in de buurt van Diksmuide beschikbaar was. Van zodra deze dit bericht ontvangen had, zette hij zich met zijn volk op gang om tot bij het Frans leger bij Ieper te komen. Vanochtend – rond 8u, wezende de feestdag van de heilige Kruisverheffing – gingen de geestelijken van de stad, volgens de oude jaarlijkse gewoonte ter processie op de stadsvestingen rond de stad.
Toen deze devote processie net voorgekomen was aan de kruittoren of de poedermunitietoren staande achter het tuchthuis op het einde van de Vleeshouwersstraat en terwijl de Spanjaarden voortdurend naar de vijand schoten, werd per ongeluk de munitietoren door vuur geraakt. Op dat moment lagen zes tot acht tonnen buspoeder binnen in de toren, samen met enkele granaten. Nochtans was heel die toren in de lucht gevlogen en werden al de huizen in de omgeving grotendeels beschadigd. En hetgeen nog het allermeest te beklagen was, dat was de dood van acht of negen mensen die gestorven waren en doodgeslagen door de slag, de rook en de gebroken materialen waarvan het merendeel over de stad vloog waardoor er naast de dodelijke slachtoffers nog menigvuldige andere personen gekwetst werden. Onder andere geraakt door vliegende en gebroken stenen.
Zo waren daar doodgeslagen de vrouw van Melchior Derinck, met name Martine Vanthorre die op het moment van de ontploffing met haar kind op de mat voor de open haard zat. Ze werd geraakt door de stenen van haar schouw die door de vliegende stenen van de munitietoren omgesmeten waren. Ze werd samen met haar kind verpletterd en gedood. Dat gebeurde in het derde huis naar het westen in het straatje, genaamd de ‘Deurgank’. Idem het geval met Stevelinne Kot, de vrouw van Alexander Claijs die bezig was met het kneden van haar bakje brood en ook de meisjes die naast haar stonden, werden doodgeslagen door vallende stenen. Idem Michiel Decorte die als timmerman aan het werk was in een huis in de buurt van het tuchthuis. Hij was er bezig met het plaatsen van een nieuwe deur en werd eveneens gedood.
Idem Angelinne Steenkiste, de vrouw van Josephus Plancke. Ze was waardin in de herberg genaamd ‘Het Boomgaardeken’ in de Vleeshouwersstraat. Ze stond voor haar deur en werd door vliegende stenen geraakt en gedood. Drie of vier andere personen binnen het tuchthuis schoten er eveneens het leven bij in. Door dit schromelijk en onverwacht ongeluk stond eenieder verbaasd en verschrikt. Zowel de vijanden als de inwoners. Iedereen vreesde aanvankelijk dat er verraad in het spel zat. De vijand meende dat het loos alarm was, een zeker teken van een uitval. Op diezelfde dag – rond 22u – arriveerden de hulptroepen van de graaf van Samberghe. De mannen sloegen hun tenten op aan de noordzijde van de stad langs de vaart.
Dit is een fragment uit Boek 1600-1784 van de Grote Kroniek van Ieper
