Dinsdag 11 augustus 1931. Een verschrikkelijk ongeluk gebeurde deze namiddag nabij Ieper, in Zillebeke op het gehucht ‘De Pollepel’, op de spoorlijn Kortrijk-Ieper. De machinist van trein 2812 die om 14u55 vertrokken was uit Kortrijk en nu aangestoomd kwam uit Houtem-statie zag om 15u37 opeens een torpedo-auto afkomen van Ieper. Het mogelijke werd gedaan om de trein stil te houden maar tevergeefs: een verschrikkelijke botsing vond plaats, de auto werd in het midden gegrepen en onder de voortrazende trein in stukken gehakt terwijl de inzittenden rondgeslingerd werden in de velden.
De trein kon 50-60 meter verder tot stilstand komen maar dat kon helaas maar weinig meer baten. De auto, herschapen in een hoop oud ijzer lag rechts in de gracht en 50 meter verder deed zich een ijselijk schouwspel voor: bloed, gescheurde klompen, lillend vlees, afgetrokken kleren, lijken en gekwetsten lagen ter plaatse.
Seffens daagde er hulp op van personeel, buren en reizigers uit de trein. Het was een huiveringwekkende taak; twee dooreen getrokken lijken, twee dodelijk gekwetste en stervende mensen en een vrouw die bloedend lag te kermen op de plaats van de ramp. Er werd onmiddellijk gelopen om er een geneesheer en een priester bij te halen. De onderpastoor van Zillebeke diende aan allen in extremis het heilig oliesel toe. De stationsoverste en de gendarmen kwamen weldra ter plekke maar ondertussen waren twee van de gekwetsten al gestorven.
De nog levende vrouw werd seffens opgenomen en naar het hospitaal van Ieper gevoerd terwijl ze gedurig vroeg waar haar echtgenoot was.
Twee jaar geleden werd op diezelfde plaats een autobus met Engelse toeristen door een trein aangereden. De hele namiddag kwamen veel nieuwsgierigen ter plaatse om de pijnlijke overblijfselen te bekijken. De toestand van de overlevende – mevrouw Meurant – was woensdagnamiddag bevredigend en er bestond een greintje hoop om haar te kunnen redden.
De begrafenis van de vier slachtoffers vond plaats op vrijdagmorgen te Ieper om 8u30. De onbewaakte overweg waar de ramp gebeurde lag op de kiezelweg Ieper-Hollebeke. Men kon van weerskanten de trein zien afkomen, hoewel het zicht belemmerd werd door een woonhuis op het moment dat men heel dicht bij de spoorlijn kwam. Dat huis, gebouwd als een bareelwachtershuis zou daar beter niet gestaan hebben.
Dit is een fragment uit Boek 1925-1945 van De Grote Kroniek van Ieper
